WORKS
COMMISSIONED
ARCHIVE
JOURNAL
ABOUT

Інтэрв’ю «У фокусе»

Аніматары — гэта акторы, якіх ніхто не бачыць

Ці ведаеце вы, што Санкт-Пецярбург — сучасная сталіца анімацыі? Гэтым званнем наш горад абавязаны студыі камп’ютарнай анімацыі «Пецярбург», якая стварыла вядомы мультсерыял «Смяшарыкі», і студыі анімацыйнага кіно «Мельніца», што выпускае поўнаметражныя мультыплікацыйныя фільмы і серыялы. Сярод іх — паспяховыя праекты пра прыгоды трох рускіх волатаў, гісторыя няўдалага Івана Царэвіча, які палюбіўся малышам Лунцік і яго сябры, а таксама многія іншыя. «У фокусе» раскажа пра этапы стварэння мультфільма і нялёгкую працу аніматараў.

Стварэнне мультфільма — доўгі і працаёмкі працэс. Ён пачынаецца з напісання сцэнарыя, які паказваюць прадзюсару разам з аніматыкам (анімаваным макетам мультфільма, схематычна намаляваным і не надта каштоўным з мастацкага пункту гледжання, але такім, што адлюстроўвае асноўную дынаміку сюжэта). Пасля ўзгаднення з прадзюсарам ствараецца дэталёва прапрацаваны аніматык, бо чарнавы варыянт уяўляе сабой заблытаную павуціну ліній, часта зразумелую толькі рэжысёру. Асноўная задача аніматыка — данесці да аніматара, якую менавіта сцэну ў выніку хоча атрымаць рэжысёр і як будзе паводзіць сябе герой у кадры, як рэагаваць на тыя ці іншыя падзеі.

Канстанцін Феакцістаў, рэжысёр мультфільма «Тры волаты на далёкіх берагах»

«Мы стараемся зрабіць аніматык як мага больш падрабязным і прадуманым, каб палегчыць працу аніматарам, — расказвае Канстанцін Феакцістаў, рэжысёр мультфільма «Тры волаты на далёкіх берагах». — У нас працуюць аніматары з розным досведам і навыкамі, і пры гэтым усе яны ўдзельнічаюць у працэсе і могуць ствараць сцэны з удзелам аднаго і таго ж персанажа. На жаль, у нас няма магчымасці, як у Disney, каб аднаго персанажа ад пачатку да канца вёў адзін аніматар. Каб паскорыць працэс, герой пераходзіць ад аднаго аніматара да другога, ад сцэны да сцэны. Таму, каб згладзіць няроўнасці і каб на экране не было кантрасту паміж сцэнамі розных аніматараў, мы ствараем дакладна прадуманы і прамаляваны аніматык. У выніку ён дапамагае атрымаць мультфільм, які будзе выглядаць цэласна».

Затым «у гульню ўступаюць» мастакі-лейаўтысты. Яны робяць лейаўты — адлюстраванне герояў канкрэтнай сцэны ў прасторы адносна адзін аднаго. Гэта прамежкавы этап паміж рэжысёрскім аніматыкам і працай аніматара. Лейаўт — гэта аніматык, у якім дакладна прамалёўваецца размяшчэнне персанажаў у прасторы, асаблівасці і дэталі сцэны. Увесь аніматык дзеліцца на эпізоды, эпізоды — на сцэны. Лейаўтысты бяруць з аніматыка сцэну і прамалёўваюць яе так, як персанажы і асяроддзе будуць выглядаць на экране.

Працоўнае месца аніматара, які малюе на кальцы

Далей усе напрацаваныя матэрыялы трапляюць да аніматараў, якія малююць сцэны пакадрава (адзін кадр — адзін малюнак, адна секунда мультфільма — 25 кадраў). Розныя аніматары выкарыстоўваюць для працы розныя інструменты: камусьці зручней працаваць на кальцы, хтосьці малюе на планшэце.

Калі сцэна атрымалася, яе адпраўляюць на прамалёўку, затым дадаюць цені (уласныя і падаючыя) і заліўку (колер). Пасля гэтага мультфільм манціруюць, агучваюць, на яго накладваюць музыку і спецэфекты.

На студыі «Мельніца», у будынку кінастудыі «Леннаучфільм», працуе больш за 200 чалавек, прычым 85–90% з іх — жанчыны. Але нам удалося знайсці нешматлікіх прадстаўнікоў моцнага полу — аніматараў Андрэя Мышава і Генадзя Буто — і пагутарыць з імі пра нялёгкае жыццё стваральнікаў мультфільмаў.

Крэатыўныя хлопцы-аніматары Андрэй Мышаў (злева) і Генадзь Буто (справа). «У спрэчцы нараджаецца ісціна»

Андрэй: Мы разам вучыліся на курсах «Мельніцы» з восені мінулага года, а потым пачалі працаваць, гэта значыць ужо амаль паўтара года. Людзі трапляюць сюды рознымі шляхамі: хтосьці працуе тут ужо 15 гадоў — перайшоў са студыі «Леннаучфільм», а хтосьці прыйшоў зусім нядаўна і яшчэ вучыцца быць аніматарам.

Андрэй: Ой, у нас зусім розныя гісторыі.

Генадзь: Я ўжо даўно займаюся анімацыяй, і да «Мельніцы» ў мяне было пяць анімацыйных прац. Я родам з Беларусі. Скончыў Акадэмію мастацтваў у Мінску па спецыяльнасці «прамысловы дызайн». На апошніх курсах пачаў разумець, што гэта не маё, і захапіўся анімацыяй, 3D-праграмамі. Усвядоміў, што відэа, анімацыя, рэжысура прыцягваюць мяне значна больш. Нават мая дыпломная праца — прэзентацыя прамысловага аб’екта — была цалкам анімацыйнай. Пасля атрымання дыплома я як фрылансер займаўся стварэннем анімацыі, рэкламы, музычных кліпаў, спецэфектаў для кіно. Пасля пяці гадоў самастойнай працы я зусім выпадкова даведаўся, што «Мельніца» набірае слухачоў на навучальныя курсы двухмернай анімацыі. А я марыў асвоіць гэты від анімацыі, таму прыйшоў на «Мельніцу», паказаў свой кліп, у якім сабрана нарэзка маіх прац у розных стылях: і маляваная анімацыя, і камп’ютарная перакладка, і тэлевізійная графіка — тытры, эфекты, увогуле шмат чаго. Так я і ўліўся ў «мельнічны» працэс.

Інсталяцыя «Працавіты аніматар»

Андрэй: А ў мяне шлях зусім іншы. Я нарадзіўся ў рэспубліцы Татарстан, у маленькім горадзе са смешнай назвай Цяцюшы. Скончыў там школу (11 класаў), а пасля адразу ж уцёк у Казань, бо мяне вельмі прыгнятала застойная атмасфера маленькага гарадка, вельмі хацелася вырвацца адтуль. У Казані я паступіў у Казанскае мастацкае вучылішча на факультэт дызайну, правучыўся там чатыры гады. На другім курсе я зразумеў, што больш ніколі не буду вучыцца, а дызайн мяне зусім не прыцягвае. Першапачаткова я хацеў паступаць на жывапіс, але мяне ўгаварылі выбраць дызайн: маўляў, гэта больш прэстыжна, больш запатрабавана, тым больш што на аддзяленнях жывапісу і дызайну былі адны і тыя ж выкладчыкі. Паралельна я захапіўся графіці і анімацыяй, бо гэта якраз тое жывое мастацтва, якое мне было патрэбнае. Пасля вучылішча я спрабаваў працаваць у самых розных сферах: і мастаком, і скульптарам, і дызайнерам. А потым, пасля паездкі ў Пецярбург, зразумеў, што больш не хачу жыць у Казані і пара ўсё мяняць. Пераехаў у Пецярбург і ўладкаваўся грузчыкам у гіпермаркет, бо трэба было тэрмінова знайсці працу. Я не стаў пагарджаць такой працай, бо было ўсяго два варыянты: або ўладкоўвацца туды, дзе ёсць магчымасць, або вяртацца дадому, а мне вельмі гэтага не хацелася. Аднойчы ад знаёмага даведаўся, што «Мельніца» набірае вучняў на курсы аніматараў. Для мяне гэта стала адкрыццём: аказваецца, можна стаць аніматарам. Я ніколі сур’ёзна пра гэта не задумваўся, гэта здавалася мне недасяжным чараўніцтвам, быццам гэтым займаюцца нейкія асаблівыя людзі, багі, якія жывуць на нябёсах, а я — просты смяротны (смяецца). Я прыйшоў на конкурс з шалёным захапленнем і так жыву з ім ужо паўтара года. Праз год, калі назапасіў досвед, я перайшоў на 3D-анімацыю (мультсерыялы «Прыгоды Лунціка і яго сяброў» і «Барбоскіны» — заўв. рэд.).

Агітацыйны плакат для рабочых, якія аб’ядналіся ў прафсаюз.
Аўтар Андрэй Мышаў

Андрэй: Так, трэба было паказаць што-небудзь са сваіх прац, але, паколькі я прыехаў з іншага горада, у мяне з сабой нічога не было. Тым не менш мне далі тэставае заданне: «Намалюеш — тады стане зразумела, наш ты чалавек ці не».

— А якія былі заданні? Што трэба было намаляваць?

Андрэй: Вядома, заданне не прадугледжвала класічнага акадэмічнага малюнка. Першае заданне, адборачнае сярод усіх ахвотных — а іх было чалавек 200, — заключалася ў тым, каб намаляваць трох Мікі-Маўсаў: першы падымае цяжкую гіру, другі танцуе чарльстан, а трэці… не памятаю… Гена, што там было?

Генадзь: А я гэтых заданняў не рабіў. Я прыйшоў, паказаў свой ролік, камісія параілася з рэжысёрам — і мяне ўзялі.

Генадзь: А як інакш? Ніякія дыпломы аб адукацыі ў гэтай прафесіі не дапамогуць. Калі ўладкоўваешся на працу, паказваеш сваё партфоліа, свае напрацоўкі. Бо можна не мець ні вышэйшай, ні школьнай адукацыі, увогуле не ведаць мовы, але калі пакажаш свае непасрэдныя ўменні — дарога адкрытая.

Андрэй: Трэба было не проста намаляваць, а паказаць, як Мікі-Маўс падымае цяжкую гіру. Каб, гледзячы на малюнак, глядач разумеў, як цяжка мышаняці. Далей камісія глядзела і прымала рашэнне, дапускаюць цябе да конкурсу ці не. Потым давалі заданні на падобную тэматыку, але ўжо з мясцовымі персанажамі: напрыклад, адлюстраваць, як Іван ідзе з разбітым сэрцам або як Іван закахаўся і бяжыць па полі з кветачкай. І мяне ўзялі. А потым пачалося навучанне… У нас тут ёсць вялікая навучальная зала. Навучанне працягвалася каля двух месяцаў.

Генадзь: Нават два з паловай. Прыкладна з пачатку верасня да пачатку снежня. Першыя свае сцэны для працы мы ўзялі недзе ў гэты час.

Генадзь: Поўны працоўны дзень, восем гадзін.

Андрэй: Заходзіць выкладчык, якога прызначаюць на гэты дзень, і коратка апісвае заданне. Напрыклад, намаляваць маятнік.

Генадзь: Для таго, хто ніколі не займаўся анімацыяй, гэта вельмі цяжка. Даводзіцца доўга карпець. Маятнік — гэта аснова анімацыі. Падобныя простыя заданні: мяч, які падскоквае, маятнік з хвосцікам, бервяно, што плыве па вадзе. Здаецца, што тут складанага? А пачынаеш маляваць — і далёка не заўсёды ўсё адразу атрымліваецца!

Генадзь: Сапраўдную анімацыю: атрымліваецца 100 малюнкаў на чатыры секунды анімацыі. Мы малюем у сістэме PAL, а там 25 кадраў, а не 24, як у кіно.

Андрэй: Два з паловай месяцы мы выконвалі такія базавыя практыкаванні, на якіх грунтуецца ўся астатняя анімацыя. Часам у нас было заданне пад назвай «вясёлыя карцінкі». Давалі персанажа ў канкрэтнай сітуацыі, і трэба было зрабіць адзін малюнак, але такі, каб па ім усё было зразумела. Напрыклад, Юлій едзе на ровары. (Юлій — конь-летапісец з цыкла мультфільмаў пра трох волатаў — заўв. рэд.) Гэтых сюжэтаў увогуле можа не быць у фільме, а малюнкі патрэбныя, каб раскрыць характар персанажа.

Генадзь: І ўсе заданні даводзіцца адпрацоўваць на сабе. У кожнага аніматара на стале ёсць люстэрка, каб можна было паглядзець на сябе і змаляваць уласныя эмоцыі.

Генадзь Буто

Генадзь: Адна дзяўчына дайшла да апошніх заданняў, але рабіла ўсё вельмі павольна і адставала ад праграмы, таму яе адлічылі. А другая дзяўчына сышла праз два месяцы, бо зразумела, што анімацыя — гэта не для яе. Тыя, хто не займаўся анімацыяй, думаюць, што мультфільмы — гэта весела, лёгка і забаўна, а насамрэч гэта цяжкая руцінная праца. Напрыклад, я рабіў адну сцэну цэлы месяц, а на экране яна заняла дзве секунды. Цэлы месяц жыцця дзеля дзвюх секунд! У анімацыі, у адрозненне ад ігравога кіно, мантаж — недазваляльная раскоша. У анімацыі мантаж закладзены яшчэ на этапе раскадроўкі, нельга манціраваць ужо гатовы прамаляваны матэрыял — гэта марнатраўства. Кожны кадрык — гэта каласальная праца. Гэта вельмі працаёмкае і дарагое задавальненне, і выразаць кавалак гатовай анімацыі — тое самае, што выкінуць на вуліцу чамадан грошай, а разам з ім і кавалак жыцця людзей, якія патрацілі свой час на гэтую анімацыю.

Пупсень. Мультсерыял «Прыгоды Лунціка і яго сяброў»

Генадзь: «Тры волаты на далёкіх берагах», «Іван Царэвіч і Шэры Воўк», «Крэпасць» і «Урфін Джус» (праекты ў распрацоўцы — заўв. рэд.).

Андрэй: «Тры волаты на далёкіх берагах», 3D-праекты «Барбоскіны» і «Лунцік». Дарэчы, «Лунцік» нядаўна пабіў усе рэкорды па колькасці праглядаў…

Генадзь: Але дзеці не просяць у цябе аўтограф, не пазнаюць цябе… Не пазнаюць у Андрэі аніміраванага Пупсеня.

Андрэй: Кінаакцёрам прасцей: яны згулялі ў фільме, і ўсе іх пазнаюць, а аніматараў ніхто не ведае, бо мала хто даглядае да цітраў. Аніматары — гэта акторы, якіх ніхто не бачыць і, атрымліваецца, не ведае.

Генадзь: Байцы нябачнага анімацыйнага фронту…

Генадзь: У дзяцінстве я маляваў коміксы, рабіў анімацыю на кружэлцы, але ніколі не думаў, што звяжу з гэтым сваё жыццё. Задумаўся пра гэта толькі, як ужо казаў, на апошніх курсах вучобы ў ВНУ, а першы свой мультфільм зрабіў толькі гадоў праз пяць-шэсць пасля заканчэння Акадэміі. Я нават толкам нічога не ведаў пра анімацыю.

Андрэй Мышаў

Андрэй: Я маляваў сам і заўсёды, і бацькі ніколі мне ў гэтым не перашкаджалі, наадварот — давалі зялёнае святло. Але там, дзе я жыў, мастацкай школы як такой не было. Дакладней, яна была, але фактычна гэта быў гурток для дзяўчынак, дзе яны пілі гарбату і малявалі кветачкі. Гэта была не мастацкая школа, а працяг дзіцячага садка, куды дзяцей аддавалі, абы яны былі занятыя і не бадзяліся па пад’ездах. Якраз у той час з Казані прыехаў Віктар Паўлавіч Арапаў, сапраўдны мастак, які захацеў расварушыць гэтае балота. Ён пачаў трэсці дырэкцыю, каб стварылі нармальныя ўмовы для заняткаў, склаў уласную праграму, каб сапраўды рыхтаваць людзей да паступлення. Але гэта нікому не было патрэбна, таму ідэя ўдасканалення правалілася. Я даведаўся, дзе ён жыве, прыйшоў да яго і папрасіўся ў вучні. Менавіта ён пазнаёміў мяне з тым, што такое мастацтва. Віктар Паўлавіч здаваўся мне даволі дзіўным чалавекам: ён мог весці ўрок па жывапісе і раптам пачаць чытаць вершы… Я прывык мець зносіны з равеснікамі: пацягнуць кагосьці за касічку або пабіцца з кім-небудзь, а тут — прыходжу да чалавека, які чытае вершы і расказвае пра прыгожыя рэчы. Перада мной прыадкрыўся новы свет! Дзякуючы навучанню ў Віктара Паўлавіча я паступіў у мастацкае вучылішча. А далей было тое, пра што я ўжо расказваў. Вось, нагледзеўшыся на ўзлёт Генадзя, разважаю пра стварэнне ўласнага праекта, развіваюся, чытаю падручнікі па раскадроўцы і напісанні сцэнарыяў.

Annecy International Animation Film Festival — найбуйнейшы міжнародны фестываль, «анiмацыйныя Канны», дзе збіраюцца лепшыя аніматары з усяго свету


Генадзь: Я асабліва не ўзлятаў, я ўжо з самага дзяцінства быў на вышыні (смяецца). З ранняга дзяцінства маляваў, пісаў кніжкі, здымаў фільмы, увогуле «творыў». Мой асноўны мультфільм і дэбют у анімацыі — «Lollipop/Лядзянец», сацыяльны хорар. З ім я ездзіў на Суздальскі фестываль (Штогадовы адкрыты расійскі фестываль анімацыйнага кіно, праводзіцца ў горадзе Суздаль з 1996 года — заўв. рэд.), дзе стаў лаўрэатам у катэгорыі «Найлепшая прыкладная анімацыя». Летась паспяхова стартаваў мой кліп для гурта «Кэры» на песню «Мілая», і з гэтым кліпам я вырашыў паспрабаваць паўдзельнічаць у многіх фестывалях. Сапраўдным прарывам стала тое, што летам 2012 года гэты кліп трапіў на міжнародны фестываль у горадзе Ансі (Францыя) (Annecy International Animation Film Festival — найбуйнейшы міжнародны фестываль, «анiмацыйныя Канны», дзе збіраюцца лепшыя аніматары з усяго свету — заўв. рэд.). Дзіўна, што мне выпала магчымасць паўдзельнічаць у гэтым фестывалі, але ніякіх узнагарод я не атрымаў. Пасля цырымоніі адкрыцця кожны вечар ладзіліся барбекю-вечарынкі з найбуйнейшымі студыямі — алімпам анімацыі — Disney і Stuttgart Films (Германія), — дзе збіраліся аніматары і размаўлялі. На цырымонію закрыцця прыйшлі зоркі сусветнай анімацыі, на жаль, я не ведаў іх у твар. Незабыўнае адчуванне, калі ўсведамляеш, што я, пачатковец, знаходжуся ў тусоўцы вышэйшага свету анімацыі.

Генадзь: Самае першае і галоўнае — любіць анімацыю, інакш нават не варта спрабаваць ёю займацца. А другое — гэта цярпенне, вельмі вялікае цярпенне. Ну і, як у любой прафесіі, неабходна пастаянна развівацца, расці, пазнаваць новае.

Андрэй: А мне здаецца, што самае галоўнае — гэта ўвага і назіральнасць. Якое б цярпенне ў цябе ні было, нічога не атрымаецца, калі ты не глядзіш па баках, не назіраеш, не заўважаеш нюансаў. Усё, што адлюстроўваецца на паперы, бярэцца з навакольнага свету.

Падчас працы найбольш стамляюцца вочы, шыя і паясніца

А што самае цяжкае? Моцна стамляецеся на працягу дня?

Андрэй: У нас не так, як на зборцы айфонаў: устаў з месца — і вылецеў з працы (смяецца). Можна ўстаць, адпачыць, выпіць гарбаты.

Генадзь: Хоць вочы і стамляюцца, калі малюеш на кальцы, але гэта не параўнаць з камп’ютарам — ад яго вочы стамляюцца мацней! Дома я працую на камп’ютары, а да «Мельніцы» суткамі працаваў за камп’ютарам і так яго зненавідзеў, што цяпер шчаслівы працаваць на паперы.

Андрэй: Да таго ж падчас працы часта бегаеш на ўзгадненне да рэжысёра і ў іншыя аддзелы, таму якая-ніякая, а зарадка атрымліваецца. Праўда, часам так захопішся сцэнай, што доўга не ўстаеш, а ўвечары ідзеш дадому, і перад вачыма гэтыя Пупсені, Лунцікі роем кружацца. Добра, што па начах не сняцца. Але бывае, што нешта прыходзіць у галаву дома, і думаеш: «О, заўтра прыйду на студыю і зраблю так!»

Андрэй: Ва ўмовах нашай расійскай рэчаіснасці ў анімацыі ёсць два шляхі: або ты робіш ненавісную ўсім рэкламу (яе не любіць ні аніматар, ні глядач, але гэта адзінае, за што плацяць грошы), або выкручваешся, знаходзіш час і грошы і ствараеш уласныя праекты. Але трэба разлічваць на тое, што купляюць і прадаюць, — на жаль, гэта так.

Генадзь: У Еўропе існуюць гранты, можна знайсці спонсараў, зацікаўленых у гэтай сферы. А ў Расіі варыянтаў мала. Грант у вельмі рэдкіх выпадках можна атрымаць ад урада, калі прапануеш праект на нейкую сацыяльна значную тэматыку, але такіх прыкладаў адзінкі. Расійскай анімацыі цяжка.

Андрэй: На Disney, напэўна, прыбытковая.

Генадзь: Каб было прыбыткова — трэба ісці ў менеджары па продажах (смяецца). Анімацыя — гэта больш для душы, асабліва на пачатковым этапе. Будзь гатовы да фінансавых цяжкасцяў, бо заробак аніматараў здзельны: колькі намаляваў, столькі і атрымаў. Не бядуем, вядома, але заробак залежыць ад вельмі многіх фактараў і асабістых прыярытэтаў. Можна рабіць пасрэдную анімацыю, халтуру, але хутка і добра зарабляць, пры гэтым быць незадаволеным сваёй працай. Важна ўмець балансаваць, увесь час даводзіцца выбіраць: або больш грошай, або маральнае задавальненне ад працы.

Інтэрв’ю: Валерыя ГАЛУБЕВА
Апублікавана 16.01.2013 у выданні «У фокусе»

RELATED POSTS

Інтэрв’ю ў часопісе “Alovak”

Мастак-мультыплікатар Генадзь Буто: “Усе аніматары ў большасці сваёй – энтузіясты…” Калі мы шукалі першага героя

Інтэрв’ю CGtalk.by

Мультфільм для дарослых. Інтэрв’ю з Генадзем Буто Анімацыйны фільм «Лядзяш» быў створаны як адзін з

Animation NOW!

«Толькі харошыя людзі» Чым занятыя і пра што думаюць маладыя беларускія аніматары Юля Рудзіцкая і

Артыкул у 34.magnet

Генадзь Буто Генадзь Буто належыць да рэдкага віду «беларускі аніматар». Зараз жыве ў Піцеры і

Інтэрв’ю для CitiGid

Нядаўна стала вядома, што DreamWorks рыхтуе да выпуску новы серыял «Кунг-фу Панда: Лапы лёсу». Сярод мастакоў, якія працавалі над праектам, быў і беларус Генадзь Буто — ураджэнец Мінска

Інтэрв’ю для Radiocult.by

Чаму творчыя людзі з’язджаюць з Беларусі? Беларуская анімацыя сёння, здаецца, не запатрабаваная. Таленавітыя маладыя аніматары

Інтэрв’ю для Citycelebrity

Рэжысёр Генадзь Буто Рэдакцыя Citycelebrity звязалася з пераможцам фестывалю кароткаметражнага кіно і анімацыі «METERS/МЕТРЫ» (у

Інтэрв’ю ў T-Styl.info

Аўтар мульціка-жаху “Лядзяш” прэзентаваў сваю творчасць у Гродне 4 студзеня гарадзенцы пазнаёміліся з анімацыяй Генадзя

Экспэрымэнтальная анімацыя Генадзя Буто

Пачатак творчага шляху Генадзя Буто як эксперыментальнага аніматара бачыцца ў «Панараме» (2011). Вядома, хочацца капнуць глыбей і адзначыць, што візуальныя рашэнні і тэмы ранніх прац відавочна падводзілі аўтара да эксперыментальнай сцежкі.

Прэм’ера мультфільма «Фінік»

На мінулым тыдні наведаў прэм’еру поўнаметражнага мультфільма «Фінік» пра дамавікоў, у стварэнні якога я ўдзельнічаў у 2020 годзе ў якасці сторыбардыста (рэжысёра аніматыкаў).

Інтэрв’ю для фестывалю нефільтраванага кіно

«Звышзадача любога мастака — «намацаць» межы мастацтва, выявіць яго прыроду і сутнасць, агаліць недамоўленае і нябачнае. Мастак выпрабоўвае гэтыя межы на трываласць. Межы зрушваюцца»

Артыкул у ADME.RU

Лепшыя аніматары Расіі ствараюць сацыяльную рэкламу Па замове Міністэрства культуры РФ і Фонду сацыяльна-культурных праграм

Артыкул у METRO

Мультфільм-жах для антынаркатычнага праекта палохае бацькоў Сацыяльны анімацыйны фільм «Лядзяш» беларускага аніматара Генадзя Буто створаны

Рэцэнзія на Too Big Drawing у CineClandestino

«Too Big Drawing» – адзін з самых арыгінальных і ўражлівых кароткаметражных фільмаў, з якімі нам давялося сутыкнуцца апошнім часам. У цэнтры аповеду — аловак і лінія, прычым апошняя не менш фантастычная, чым уяўленне самога аўтара

Кандопажская пісчая папера прыбыла!

Толькі праз паўгода малявання накідаў я ўрэшце спыніўся на гэтай пісчай паперы вытворчасці маленькага горада Кандопага недзе ў Карэліі. Для малявання накідаў яна ідэальная.