WORKS
COMMISSIONED
ARCHIVE
JOURNAL
ABOUT

Інтэрв’ю для CitiGid

Беларус малюе «Кунг-фу Панду» для DreamWorks

Нядаўна стала вядома, што DreamWorks рыхтуе да выпуску новы серыял «Кунг-фу Панда: Лапы лёсу» (Kung Fu Panda: The Paws of Destiny). Сярод мастакоў, якія працавалі над праектам, быў і беларус Генадзь Буто — ураджэнец Мінска.

Генадзь называе сябе рэжысёрам, раскадроўшчыкам, аніматарам, мастаком і дызайнерам, заўважаючы, што пералічваць гэтыя прафесіі можна ў любым парадку. Магчыма, многія бачылі яго кароткаметражку «Лядзяш».

ЯК Я ТРАПІЎ У КАМАНДУ ГАЛІВУДСКАГА ПРАЕКТА

— Улетку канадская студыя Bardel апублікавала аб’яву пра пошук раскадроўшчыка. Вакансія была адкрытая для ўсіх, хоць перавагу кампанія аддавала канадскім спецыялістам. Я спецыяльна не шукаў працу ў Канадзе, але ўсё ж вырашыў адправіць партфоліа. У найгоршым выпадку нічога б не змянілася.

Праз некалькі месяцаў, увосень, я атрымаў ліст ад студыі. Маімі працамі зацікавіліся і прапанавалі супрацоўніцтва. Я не адразу адказаў — трохі пацягнуў час. На сумоўі высветлілася, што мой стыль раскадроўкі падыходзіць для іх новага праекта DreamWorks — новага сезона серыяла Kung Fu Panda.

Паводле афіцыйнага апісання, гэта прыгодніцкі серыял, над якім працавалі прадзюсары Мітч Уотсан, Эліёт Оўэн («Няхай жыве кароль Джуліян») і Лейн Луэрас («Прыгоды Ката ў ботах»).

Паводле сюжэта, чацвёра маладых пандаў знаходзяць пад сваёй вёскай загадкавую пячору і выпадкова атрымліваюць энергію цы. Неўзабаве яны разумеюць, што ім трэба будзе выратаваць свет ад злой сілы. А панда По павінен дапамагчы ім авалодаць новымі здольнасцямі.

Вытворчасць падзялілі паміж дзвюма студыямі: канадскай Bardel і амерыканскай DreamWorks. Апошняя займаецца сцэнарыямі, дызайнам персанажаў, асяроддзя і рэквізіту, а таксама 3D-мадэлямі серыяла.

ЯК АРГАНІЗАВАНАЯ ПРАЦА З КАНАДСКАЙ КАМАНДАЙ

— Ад канадскага боку мы атрымліваем сцэнарыі, выявы персанажаў і асяроддзя, а таксама 3D-мадэлі лакацый. Часам даводзіцца падладжваць раскадроўку пад агучку, калі яна прыходзіць са спазненнем. Але ў астатнім усё даволі выразна: у кожнага этапу свой дэдлайн, выкананне задач адзначаецца ў табліцы, а з рэжысёрам мы рэгулярна стэлефаноўваемся.

З Канадай у нас розніца ў адзінаццаць гадзін. Таму рабочыя званкі часта прыпадаюць на позні вечар, а часам заканчваюцца ўжо глыбокай ноччу. Я «сава», таму прызвычаіцца да такога раскладу было нескладана. Адзіная нязручнасць — даводзіцца планаваць вечар з улікам працы. Калі праз пару гадзін званок, асабліва не расслабішся і нікуды не пойдзеш пагуляць.

Кожная серыя пачынаецца з агульнай сустрэчы. На ёй збіраюцца раскадроўшчыкі, рэжысёр і прадстаўнікі DreamWorks. Можна сказаць, што ўсе сядзяць за адным сталом, хоць насамрэч удзельнікі знаходзяцца ў розных кутках Зямлі: нехта ў Каліфорніі, нехта ў Ванкуверы, а я — у Мінску.

На сустрэчы чытаюць сцэнарый, абмяркоўваюць яго і атрымліваюць каментарыі ад рэжысёраў DreamWorks. Мяне пацешыла, наколькі нязмушана паводзяць сябе амерыканскія калегі: могуць сядзець у кепках, закінуўшы ногі на стол, проста як у амерыканскіх фільмах. Часам гучыць і ненарматыўная лексіка, але атмасфера пры гэтым цалкам сяброўская.

У працы з амерыканскімі і канадскімі заказчыкамі я заўважыў розніцу з тым, да чаго прызвычаіўся ў нашых постсавецкіх кампаніях. Калі ўзнікае праблема, яны імкнуцца вырашыць яе канструктыўна, а не высвятляць адносіны і кранаць чыёсьці самалюбства.

З рэжысёрам я часта не пагаджаўся, але стараўся не спрачацца. Вырашыў, што лепш трымаць свае аргументы пры сабе і проста рабіць, што кажуць. Усё ж ён рэжысёр праекта, таму, калі ён не пытаецца майго меркавання, я не лезу са сваімі заўвагамі.

КОЛЬКІ Я ЗАРАБЛЯЎ

— Працаваў па кантракце. Наколькі ён сапраўды абараніў бы мяне ад праблем, сказаць цяжка. Але ўсё ж гаворка ідзе пра канадскую кампанію, а канадцаў, як прынята лічыць, можна лічыць больш надзейнымі за нашых. Да таго ж Bardel — вялікая студыя з доўгай гісторыяй, якая працуе з такімі буйнымі кампаніямі, як DreamWorks. Таму ёй няма сэнсу эканоміць на мне дробязі.

Па канадскіх мерках мне плацілі як пачаткоўцу-раскадроўшчыку. Калі параўноўваць з маімі ранейшымі заробкамі, сума была нядрэнная. На прыстойны аўтамабіль, напэўна, хапіла б. Але я лепш куплю за гэтыя грошы відэакамеру — цяпер яна мне патрэбнейшая.

Калі б я працягваў працаваць у такім тэмпе яшчэ некалькі месяцаў, можна было б, напэўна, задумацца і пра куплю кватэры. Хаця давялося б выдаткавацца і на лекі (смяецца).

ПРАКРАСТЫНАЦЫЯ

— Для чалавека, які працуе на фрылансе, пракрастынацыя — балючая тэма. Але серыял быў для мяне вельмі важны, таму даводзілася проста гарбаціцца, пакуль ёсць такі шанец.

Ад доўгай працы за камп’ютарам часам моцна балелі вочы, а часам так расколвалася галава, што немагчыма было заснуць. У такія моманты ўжо не да мастацтва. І адпачыць, адкласці працу на заўтра таксама не можаш. Гэта цяжкае, бескампраміснае рамяство.

ДЗЕ АТРЫМАЦЬ ДОБРУЮ АДУКАЦЫЮ Ў АНІМАЦЫІ

— Пытанне няпростае (смяецца). Па сутнасці, я самавук, хоць і вучыўся ў Беларускай акадэміі мастацтваў на прамысловым дызайне. Навучанне дало мне мастацкую базу і навучыла дызайнерскаму мысленню.

Анімацыяй я зацікавіўся на апошніх курсах акадэміі і з таго часу займаюся ёю ў розных фарматах. Але дагэтуль лічу, што мне яшчэ шмат чаму трэба вучыцца. Працягваю працаваць над малюнкам, чытаю кнігі па рэжысуры. Напрыклад, толькі за апошнія два тыдні прачытаў чатыры кнігі, прычым дзве з іх — па-англійску.

Сёння веды можна атрымаць і без навучальнай установы. Інтэрнэт дазваляе самастойна асвоіць практычна любую сферу, а ў нашых краінах пірацтва гэтаму толькі дапамагае. Але для гэтага патрэбныя жаданне і ўменне вучыцца самастойна. Не кожны ўмее арганізаваць сябе без старонняй дапамогі — для гэтага і існуюць школы.

Многія рэжысёры і аніматары пагодзяцца, што сапраўдная праца над праектам вучыць лепш за любую школу. Студыйны досвед дае менавіта тую практыку, якой не атрымаеш з кніг.

Але калі ёсць магчымасць паступіць у добрую школу, я б ёю скарыстаўся. Напрыклад, ёсць CalArts у Каліфорніі, гістарычна звязаная з Disney, і французская Gobelins у Парыжы. CalArts вельмі прэстыжная, але навучанне там не для простых смяротных. Gobelins у гэтым сэнсе больш даступная, хоць паступіць туды можна толькі да 26 гадоў. Ёсць і іншыя вартыя навучальныя ўстановы, але гэта ўжо іншая гісторыя.

Апублікавана 25.04.2018 у CityGid

RELATED POSTS

Інтэрв’ю ў часопісе “Alovak”

Мастак-мультыплікатар Генадзь Буто: “Усе аніматары ў большасці сваёй – энтузіясты…” Калі мы шукалі першага героя

Артыкул у 34.magnet

Генадзь Буто Генадзь Буто належыць да рэдкага віду «беларускі аніматар». Зараз жыве ў Піцеры і

Інтэрв’ю CGtalk.by

Мультфільм для дарослых. Інтэрв’ю з Генадзем Буто Анімацыйны фільм «Лядзяш» быў створаны як адзін з

Інтэрв’ю «У фокусе»

Аніматары — гэта акторы, якіх ніхто не бачыць Ці ведаеце вы, што Санкт-Пецярбург — сучасная

Інтэрв’ю для Radiocult.by

Чаму творчыя людзі з’язджаюць з Беларусі? Беларуская анімацыя сёння, здаецца, не запатрабаваная. Таленавітыя маладыя аніматары

Інтэрв’ю для Citycelebrity

Рэжысёр Генадзь Буто Рэдакцыя Citycelebrity звязалася з пераможцам фестывалю кароткаметражнага кіно і анімацыі «METERS/МЕТРЫ» (у

Інтэрв’ю ў T-Styl.info

Аўтар мульціка-жаху “Лядзяш” прэзентаваў сваю творчасць у Гродне 4 студзеня гарадзенцы пазнаёміліся з анімацыяй Генадзя

Animation NOW!

«Толькі харошыя людзі» Чым занятыя і пра што думаюць маладыя беларускія аніматары Юля Рудзіцкая і

Экспэрымэнтальная анімацыя Генадзя Буто

Пачатак творчага шляху Генадзя Буто як эксперыментальнага аніматара бачыцца ў «Панараме» (2011). Вядома, хочацца капнуць глыбей і адзначыць, што візуальныя рашэнні і тэмы ранніх прац відавочна падводзілі аўтара да эксперыментальнай сцежкі.

Інтэрв’ю для фестывалю нефільтраванага кіно

«Звышзадача любога мастака — «намацаць» межы мастацтва, выявіць яго прыроду і сутнасць, агаліць недамоўленае і нябачнае. Мастак выпрабоўвае гэтыя межы на трываласць. Межы зрушваюцца»

Артыкул у METRO

Мультфільм-жах для антынаркатычнага праекта палохае бацькоў Сацыяльны анімацыйны фільм «Лядзяш» беларускага аніматара Генадзя Буто створаны

Прэм’ера мультфільма «Фінік»

На мінулым тыдні наведаў прэм’еру поўнаметражнага мультфільма «Фінік» пра дамавікоў, у стварэнні якога я ўдзельнічаў у 2020 годзе ў якасці сторыбардыста (рэжысёра аніматыкаў).

Рэцэнзія на Too Big Drawing у CineClandestino

«Too Big Drawing» – адзін з самых арыгінальных і ўражлівых кароткаметражных фільмаў, з якімі нам давялося сутыкнуцца апошнім часам. У цэнтры аповеду — аловак і лінія, прычым апошняя не менш фантастычная, чым уяўленне самога аўтара

Артыкул у ADME.RU

Лепшыя аніматары Расіі ствараюць сацыяльную рэкламу Па замове Міністэрства культуры РФ і Фонду сацыяльна-культурных праграм

Кандопажская пісчая папера прыбыла!

Толькі праз паўгода малявання накідаў я ўрэшце спыніўся на гэтай пісчай паперы вытворчасці маленькага горада Кандопага недзе ў Карэліі. Для малявання накідаў яна ідэальная.