Хто чым, а я купіў пісчую паперу. А3. Хачу перадаць падзяку стопарэзчыцы № 7 Кандопажскага цэлюлозна-папяровага камбіната.


Трэба сказаць, што купіць яе было зусім няпроста. І толькі праз паўгода малявання накідаў я ўрэшце спыніўся на гэтай пісчай, або спажывецкай, або газетнай паперы вытворчасці, як ужо было сказана, маленькага горада Кандопага недзе ў Карэліі. Для малявання накідаў яна ідэальная — прынамсі, у той тэхніцы, у якой малюю я. Смешна сказаць, але гэта адзіная папера такога тыпу ва ўсёй Расіі. Дзіўна! Расія не перастае мяне здзіўляць.
Яна аказалася найбольш падобнай да паперы Newsprint Smooth, на якой на Захадзе малююць накіды і якой у нас няма ў продажы. Галоўны яе сакрэт — у гладкасці, якая нейкім чынам яшчэ звязаная з таўшчынёй паперы і яе фактурай, як я думаю. Ва ўсякім разе, наша «Гознакаўская» папера таксама гладкая, але для накідаў проста агідная. А гэтая папера проста чароўная, асабліва калі падабраць вугаль патрэбнай цвёрдасці і складу. А гэта, скажу я вам, другая велізарная праблема, з якой я дагэтуль змагаюся. Так, яна тонкая і шараватая, але гэта дробязі.
Акрамя таго, у нас гэтая папера прадаецца толькі ў фармаце А4, а мне патрэбны быў А3 — як мінімум. Папера фармату А3 з Кандопагі прадавалася толькі юрыдычным асобам, аптовым пакупнікам і г. д., таму мне, як фізічнай асобе, купіць яе было немагчыма. Але, выдаткаваўшы пэўны час, я знайшоў адно месца, дзе мне дазволілі яе купіць, праўда, зноў жа толькі праз перадаплату ў банку.
Наступная праблема — колькасць аркушаў у пачку. Прадаюцца яны па 2500 аркушаў (на фота). Для мяне гэта занадта шмат. І справа не ў грошах — каштуе яна нядорага, — а ў тым, што я не хачу купляць тое, чым не буду карыстацца. Ды і з грашыма цяпер напружана. Але, на шчасце, знайшліся ахвотныя, і мы купілі гэты пачак на траіх — прыкладна па 800 аркушаў кожнаму. Аднак адчуваю, што з маімі частымі накідамі праз нейкі час давядзецца купляць яшчэ.
У любым выпадку я рады, што здолеў знайсці прыдатную паперу. Праўда, каб да гэтага дайсці, мне спачатку давялося купляць страшэнна дарагія альбомы з непадыходнай паперай і літаральна пакутаваць, малюючы на ёй месяцамі. Дзіўна, але як толькі я пачаў карыстацца гэтай паперай, якасць маіх накідаў рэзка пайшла ўгору. Усё ж такі матэрыялы шмат што вырашаюць, таму ім трэба надаваць самую пільную ўвагу.
Аднак папера таксама не раскрые ўсяго свайго патэнцыялу, калі не падабраць вугаль ідэальнай мяккасці менавіта пад яе. Ён не павінен быць ні занадта мяккім, ні занадта цвёрдым, ды і склад у яго павінен быць якасны. Я патраціў нямала грошай, купляючы і выпрабоўваючы вугаль рознай цвёрдасці, і цяпер усе гэтыя алоўкі і брускі ляжаць без справы. Толькі пара больш-менш падышла. Пакуль што ідэальны для мяне варыянт — вугальны аловак Faber-Castell (цвёрды).
Увогуле, тэма вугалю заслугоўвае асобнага допісу, які, спадзяюся, напішу неўзабаве.