«Толькі харошыя людзі»
Чым занятыя і пра што думаюць маладыя беларускія аніматары Юля Рудзіцкая і Гена Буто.
Забіваючы ў пашукавік беларуская анімацыя, атрымліваеш каля 100.000 спасылак, але прозвішчаў у гэтай сотні не так шмат. Некаторыя трапляюцца часцей (Ленкін ці Тумеля), некаторыя знаходзіш выпадкова, але гэта не значыць, што яны не вартыя ўвагі.
Напрыклад, Юля Рудзіцкая ці Гена Буто.
ЮЛЯ
Першае, пра што адразу згадваюць, калі бачаць яе прозвішча – кліп Троіцы “Тры янгалы”. Але гэта не адзіная яе праца.
Пачатак
Малявала з маленства, як толькі навучылася трымаць у руцэ аловак. Усе хацелі быць касманаўтамі, а яна хацела рабіць мульцікі. Першыя спробы былі ў гадоў 10, але тады было складана з навучаннем: зараз ёсць дзіцячыя студыі, а ў той час шанцавала тым, у каго бацькі самі нечым такім займаліся. Пасля школы вучылася ў ЕГУ, давучвался пасля яго закрыцця ў БДУ, на дызайне. У той час спрабавала рабіць нешта ў 3D, былі спробы і маляваць. Тады ўсё неяк і пачалося.
Што цікавіць
Зараз цікавіць усё. І дзіцячая, і аўтарская анімацыя, серыялы трохі меней, але за іх плацяць няблага, таму, напэўна, не варта іх адмятаць адразу ж.
Фестывалі
Фестываляў шмат. Амаль кожны месяц у свеце праходзяць фестывалі анімацыі. Нядаўна адбыўся ў Суздалі – гэта своеасаблівае мерапрыемства, там свая тусоўка, туды прыязджаюць у асноўным аніматары з Расеі, трохі з Украіны і Беларусі. Але па атмасферы гэта 33 задавальненні адразу: суткамі глядзіш мультфільмы, цябе кормяць, вакол выдатная прырода. І галоўнае, канечне, людзі. У анімацыі ёсць нейкі фільтр: застаюцца толькі харошыя людзі.
Куміры
Куміраў шмат. Яны ледзь не кожны дзень новыя. Паглядзіш адзін класны мультфільм – і вось ужо, здаецца, кумір. Асабліва цяжка пасля фестываляў, калі ты за кароткі тэрмін можаш вычапіць адразу шмат цікавага і новага.
Мары
Іх шмат, калі скласці спіс, то на рэалізацыю пойдзе не адзін год. Хочацца паспрабаваць сябе ў розных тэхніках, тэмах, напрамках. Глабальна ўсяго шмат. Пакуль, праўда, канкрэтна казаць не хочацца, каб не сурочыць.
Прафесія аніматар
Аніматараў у свеце не шмат. Іх проста не можа быць шмат. Гэта адзінкавы тавар. Адпаведна, у нашай невялікай краіне іх таксама не можа быць шмат. Тым больш, што амаль ва ўсіх краінах фінансаванне анімацыі – другаснае. У нас жа, калі звычайнае кіно не здымаюць, то што казаць пра анімацыю.
І паглядзець у нас невядома дзе. На дапамогу прыходзіць толькі сеціва, шанцуе тым, хто мае магчымасць ездзіць на фестывалі.

Аляксандра Даншова, “Пра сама”. Рэжысёр – Юля Рудзіцкая.
ГЕНА
Нягледзячы на свой трохгадовы стаж, пакуль адносіцца хутчэй да энтуізіястаў, што працуюць за ідэю.
Пачатак
Вучыўся на дызайнера. І хоць шмат чым займаўся – і рознымі відамі дызайну, і маляваў, і ляпіў – усё неяк паступова прыходзіла да анімацыі. Спачатку былі нейкія рэкламныя ролікі. Не вельмі сур’ёзныя, пры гэтым увесь час думаў пра тое, што трэба пачынаць нешта сваё. Шмат чытаў кніжак па анімацыі, але практыку ўсё адкладаў. Першай спробай стаў кліп гурта “Ананімка”.
Куміры
Даволі шмат тых, хто падабаецца. Савецкая анімацыя 80-х – была супер! З сучасных беларускіх – гэта Міхал Тумеля, што працаваў з расійскім “Пілотам”. З замежных можна і Ціма Бартана назваць. Кажуць нават, што мой ролік Lollipop падобны да яго анімацыі. Гэта, праўда, не зусім так: неяк тлумачыў, да чаго ролік будзе больш-менш падобны, і сказаў пра Бартана, адтуль і панеслася. А так стыль мой яшчэ фарміруецца, кожны раз спрабую нешта новае. Таму і знаёміўся б з абсалютна рознымі аніматарамі, вучыўся б у іх.
Мінусы
Нармальныя прапановы працы – гэта рэдкасць. Такія, каб і самому падабалася, і яшчэ за гэта плацілі добра. Часта музыкі звяртаюцца, просяць кліп зрабіць. Але ў іх ніколі няма грошай. Просяць зрабіць што-небудзь просценькае, але не хочацца рабіць халтуры. Мала хто разумее, што анімацыя, насамрэч, гэта працаёмкі і крапатлівы працэс. Да таго ж, як-ніяк трэба і за кватэру плаціць, і ,банальна, харчавацца чым-небудзь.

Барто, «Танцпол». Рэжысёр – Генадзь Буто.