Беларус малюе «Кунг-фу Панду» для DreamWorks

Нядаўна стала вядома, што DreamWorks рыхтуе да выпуску новы серыял «Кунг-фу Панда: Лапы лёсу» (Kung Fu Panda: The Paws of Destiny). Сярод мастакоў, якія працавалі над праектам, быў і беларус Генадзь Буто — ураджэнец Мінска.
Генадзь называе сябе рэжысёрам, раскадроўшчыкам, аніматарам, мастаком і дызайнерам, заўважаючы, што пералічваць гэтыя прафесіі можна ў любым парадку. Магчыма, многія бачылі яго кароткаметражку «Лядзяш».
ЯК Я ТРАПІЎ У КАМАНДУ ГАЛІВУДСКАГА ПРАЕКТА
— Улетку канадская студыя Bardel апублікавала аб’яву пра пошук раскадроўшчыка. Вакансія была адкрытая для ўсіх, хоць перавагу кампанія аддавала канадскім спецыялістам. Я спецыяльна не шукаў працу ў Канадзе, але ўсё ж вырашыў адправіць партфоліа. У найгоршым выпадку нічога б не змянілася.
Праз некалькі месяцаў, увосень, я атрымаў ліст ад студыі. Маімі працамі зацікавіліся і прапанавалі супрацоўніцтва. Я не адразу адказаў — трохі пацягнуў час. На сумоўі высветлілася, што мой стыль раскадроўкі падыходзіць для іх новага праекта DreamWorks — новага сезона серыяла Kung Fu Panda.
Паводле афіцыйнага апісання, гэта прыгодніцкі серыял, над якім працавалі прадзюсары Мітч Уотсан, Эліёт Оўэн («Няхай жыве кароль Джуліян») і Лейн Луэрас («Прыгоды Ката ў ботах»).
Паводле сюжэта, чацвёра маладых пандаў знаходзяць пад сваёй вёскай загадкавую пячору і выпадкова атрымліваюць энергію цы. Неўзабаве яны разумеюць, што ім трэба будзе выратаваць свет ад злой сілы. А панда По павінен дапамагчы ім авалодаць новымі здольнасцямі.
Вытворчасць падзялілі паміж дзвюма студыямі: канадскай Bardel і амерыканскай DreamWorks. Апошняя займаецца сцэнарыямі, дызайнам персанажаў, асяроддзя і рэквізіту, а таксама 3D-мадэлямі серыяла.
ЯК АРГАНІЗАВАНАЯ ПРАЦА З КАНАДСКАЙ КАМАНДАЙ
— Ад канадскага боку мы атрымліваем сцэнарыі, выявы персанажаў і асяроддзя, а таксама 3D-мадэлі лакацый. Часам даводзіцца падладжваць раскадроўку пад агучку, калі яна прыходзіць са спазненнем. Але ў астатнім усё даволі выразна: у кожнага этапу свой дэдлайн, выкананне задач адзначаецца ў табліцы, а з рэжысёрам мы рэгулярна стэлефаноўваемся.
З Канадай у нас розніца ў адзінаццаць гадзін. Таму рабочыя званкі часта прыпадаюць на позні вечар, а часам заканчваюцца ўжо глыбокай ноччу. Я «сава», таму прызвычаіцца да такога раскладу было нескладана. Адзіная нязручнасць — даводзіцца планаваць вечар з улікам працы. Калі праз пару гадзін званок, асабліва не расслабішся і нікуды не пойдзеш пагуляць.
Кожная серыя пачынаецца з агульнай сустрэчы. На ёй збіраюцца раскадроўшчыкі, рэжысёр і прадстаўнікі DreamWorks. Можна сказаць, што ўсе сядзяць за адным сталом, хоць насамрэч удзельнікі знаходзяцца ў розных кутках Зямлі: нехта ў Каліфорніі, нехта ў Ванкуверы, а я — у Мінску.
На сустрэчы чытаюць сцэнарый, абмяркоўваюць яго і атрымліваюць каментарыі ад рэжысёраў DreamWorks. Мяне пацешыла, наколькі нязмушана паводзяць сябе амерыканскія калегі: могуць сядзець у кепках, закінуўшы ногі на стол, проста як у амерыканскіх фільмах. Часам гучыць і ненарматыўная лексіка, але атмасфера пры гэтым цалкам сяброўская.
У працы з амерыканскімі і канадскімі заказчыкамі я заўважыў розніцу з тым, да чаго прызвычаіўся ў нашых постсавецкіх кампаніях. Калі ўзнікае праблема, яны імкнуцца вырашыць яе канструктыўна, а не высвятляць адносіны і кранаць чыёсьці самалюбства.
З рэжысёрам я часта не пагаджаўся, але стараўся не спрачацца. Вырашыў, што лепш трымаць свае аргументы пры сабе і проста рабіць, што кажуць. Усё ж ён рэжысёр праекта, таму, калі ён не пытаецца майго меркавання, я не лезу са сваімі заўвагамі.

КОЛЬКІ Я ЗАРАБЛЯЎ
— Працаваў па кантракце. Наколькі ён сапраўды абараніў бы мяне ад праблем, сказаць цяжка. Але ўсё ж гаворка ідзе пра канадскую кампанію, а канадцаў, як прынята лічыць, можна лічыць больш надзейнымі за нашых. Да таго ж Bardel — вялікая студыя з доўгай гісторыяй, якая працуе з такімі буйнымі кампаніямі, як DreamWorks. Таму ёй няма сэнсу эканоміць на мне дробязі.
Па канадскіх мерках мне плацілі як пачаткоўцу-раскадроўшчыку. Калі параўноўваць з маімі ранейшымі заробкамі, сума была нядрэнная. На прыстойны аўтамабіль, напэўна, хапіла б. Але я лепш куплю за гэтыя грошы відэакамеру — цяпер яна мне патрэбнейшая.
Калі б я працягваў працаваць у такім тэмпе яшчэ некалькі месяцаў, можна было б, напэўна, задумацца і пра куплю кватэры. Хаця давялося б выдаткавацца і на лекі (смяецца).
ПРАКРАСТЫНАЦЫЯ
— Для чалавека, які працуе на фрылансе, пракрастынацыя — балючая тэма. Але серыял быў для мяне вельмі важны, таму даводзілася проста гарбаціцца, пакуль ёсць такі шанец.
Ад доўгай працы за камп’ютарам часам моцна балелі вочы, а часам так расколвалася галава, што немагчыма было заснуць. У такія моманты ўжо не да мастацтва. І адпачыць, адкласці працу на заўтра таксама не можаш. Гэта цяжкае, бескампраміснае рамяство.
ДЗЕ АТРЫМАЦЬ ДОБРУЮ АДУКАЦЫЮ Ў АНІМАЦЫІ
— Пытанне няпростае (смяецца). Па сутнасці, я самавук, хоць і вучыўся ў Беларускай акадэміі мастацтваў на прамысловым дызайне. Навучанне дало мне мастацкую базу і навучыла дызайнерскаму мысленню.
Анімацыяй я зацікавіўся на апошніх курсах акадэміі і з таго часу займаюся ёю ў розных фарматах. Але дагэтуль лічу, што мне яшчэ шмат чаму трэба вучыцца. Працягваю працаваць над малюнкам, чытаю кнігі па рэжысуры. Напрыклад, толькі за апошнія два тыдні прачытаў чатыры кнігі, прычым дзве з іх — па-англійску.
Сёння веды можна атрымаць і без навучальнай установы. Інтэрнэт дазваляе самастойна асвоіць практычна любую сферу, а ў нашых краінах пірацтва гэтаму толькі дапамагае. Але для гэтага патрэбныя жаданне і ўменне вучыцца самастойна. Не кожны ўмее арганізаваць сябе без старонняй дапамогі — для гэтага і існуюць школы.
Многія рэжысёры і аніматары пагодзяцца, што сапраўдная праца над праектам вучыць лепш за любую школу. Студыйны досвед дае менавіта тую практыку, якой не атрымаеш з кніг.
Але калі ёсць магчымасць паступіць у добрую школу, я б ёю скарыстаўся. Напрыклад, ёсць CalArts у Каліфорніі, гістарычна звязаная з Disney, і французская Gobelins у Парыжы. CalArts вельмі прэстыжная, але навучанне там не для простых смяротных. Gobelins у гэтым сэнсе больш даступная, хоць паступіць туды можна толькі да 26 гадоў. Ёсць і іншыя вартыя навучальныя ўстановы, але гэта ўжо іншая гісторыя.