Ды-ы, Nuke, вядома, круты…
Але без добрага вока рабіць у ім, вядома, няма чаго, нават калі ты дасканала ведаеш у ім кожную дробязь (я не пра сябе). Мікалай, у якога я сёння быў, — афігенны спецыяліст, вельмі прыемна глядзець, як ён працуе. Але без мастацкай адукацыі, якая, напэўна, усё ж дае пэўны «налёт» на мозг…
Я зразумеў, што з такімі маньякамі спаборнічаць не варта, і вырашыў, што мне трэба быць такім: адной нагой стаяць у мастацкім свеце, у арце, а другой — у тэхнічным, выкарыстоўваючы яго як сродак выяўлення (суперсродак!). Толькі такі сімбіёз можа даваць уражальныя вынікі. Афігенна тэхнічна падкаваны спецыяліст, як бы крута ён ні разбіраўся ва ўсялякіх навамодных штуках, кодах і хітрасцях, нічога вартага не зможа зрабіць без мастацкага бачання, успрымання, крэатыву, густу і г.д. І ў той жа час таленавіты мастак, які можа працаваць толькі з класічнымі матэрыяламі і тэхнікамі, таксама ў пэўным сэнсе абмежаваны чалавек (зараз я не хачу быць талерантным да розных моў выяўлення і прама выказваю свой пункт гледжання. А ён заключаецца ў тым, што сапраўднае мастацтва ідзе ў нагу з часам і выкарыстоўвае сучасныя мовы выяўлення. А якой з іх у наш век з’яўляецца???? Ну, вы зразумелі).
Але для мяне заўсёды ў прыярытэце мастацкае. Я адчуваю сябе мастаком і хачу ім быць. Тэхніка ні ў якім разе не павінна паглынуць мастака. У прынцыпе, гэта нават немагчыма — калі ты сапраўдны мастак, ты ўсё роўна будзеш ісці сваім шляхам, куды б цябе ні занесла…
Шчыра кажучы, калі я ўпершыню пачаў асвойваць камп’ютар, а маёй першай праграмай быў Photoshop, у мяне было жудаснае ўнутранае адтаржэнне ўсяго гэтага лічбавага. Гэта падобна да таго, як імплантаваны штучны элемент адрыньваецца жывой тканкай. Менавіта так я сябе адчуваў пасля многіх гадоў працы з матэрыяльнымі фарбамі, у якіх, па сутнасці, нельга нічога канкрэтна вызначыць, дакладна сказаць, які гэта колер. Усё адбывалася спантанна, інтуітыўна, ты, па сутнасці, нават ні пра што не задумваўся — стыхія, прырода, карацей. А тут лічбы, лічбы, лічбы, маніякальнае жаданне ўсё ўпарадкаваць да апошняй дробязі, калі ты ўжо, выконваючы нейкую элементарную аперацыю, забываўся, навошта наогул хацеў яе зрабіць…
Але да ўсяго прывыкаеш. І я прывык, перабудаваўся і ўжо праз некаторы час спрабаваў пісаць нейкія скрыпты ў 3D-праграме. Хаця, шчыра кажучы, я ніколі не любіў дакладныя навукі, я ў мяне заўсёды больш атрымлівалася гуманітарная сфера… І заўсёды думаў: ну дзе мне спатрэбіцца гэтая матэматыка???, навошта яна мне наогул патрэбная, хіба што прымітыўна падлічыць грошы ў краме… Але не, камп’ютары звязалі мастацтва і матэматыку…
Некаторы час я з асцярогай ставіўся да камп’ютара, лічачы, што ён можа забіць мастака. Але потым, паглядзеўшы ў сеціве і на выставах на шматлікія прыклады сучаснага камп’ютарнага арту, дынамічныя аўдыёвізуальныя інсталяцыі, анімацыю і г.д., я зразумеў, што менавіта ў гэтым і заключаецца сучаснае мастацтва і што менавіта туды мне шлях.