
Генадзь Буто стаў для мяне адным з галоўных адкрыццяў сёлетняга BAFICI — не толькі таму, што ён прадставіў самыя розныя кароткаметражныя фільмы, але і дзякуючы таму, што закладзена ў кожным з іх. Без усялякіх сумневаў, One Night Somewhere — адна з маіх любімых прац рэжысёра.
Усяго за тры хвіліны мы бачым некалькі даволі трывожных сітуацый, якія не маюць пэўнай храналагічнай паслядоўнасці, але зноў і зноў паўтараюцца — на радасць (ці на жаль) гледачу, — паступова дапамагаючы яму зразумець, што адбываецца. One Night Somewhere — лаканічны, вельмі трывожны, дзіўны і, галоўнае, захапляльны фільм.