WORKS
COMMISSIONED
ARCHIVE
JOURNAL
ABOUT

Як я быў на Суздальскім анімацыйным фестывалі

Вельмі я зацягнуў з гэтым допісам… Напэўна, таму, што не адразу захацелася пра ўсё пісаць. Вось ужо два тыдні, як я вярнуўся з 15-га Суздальскага адкрытага расійскага фестывалю анімацыйнага кіно, дзе, дарэчы, удзельнічаў і мой мультфільм «Лядзянец» у намінацыі «Дэбют», але, на жаль, так і не атрымаў ніякага прызнання. Быў там упершыню. Лічыцца, што гэта ці не галоўная анімацыйная ўзнагарода ў Расіі і краінах СНД, хаця, знаходзячыся на фестывалі, я гэтага так і не адчуў. Усё нейкае самадзейнае і неарганізаванае. Пачаць хаця б з таго, што маё прозвішча Буто паўсюль пісалі як Бутто, а мультфільм «Лядзянец» замест паказу ў блоку дэбютаў чамусьці паказалі ў раздзеле «Прыкладной анімацыі і серыялаў». То-бок атрымліваецца, што я нібыта і не ўдзельнічаю ў дэбютах, ды і наогул удзельнічаю там не я)

Ну ладна, апусцім усялякія падрабязнасці пра тое, дзе я жыў і г.д.) Скажам так: ок, крызіс-шмізіс, грошай няма.

Меркаванне маё, вядома, суб’ектыўнае і, магчыма, занадта эмацыйнае. Асноўнае ўражанне ад сучаснай расійскай анімацыі — цяжкае. Я не кажу пра непрафесіяналізм, там былі прафесіяналы, хаця… Я кажу пра так званую «высокаэстэтычную» анімацыю, якая была настолькі гнятлівай і нуднай сваім сэнсам і падачай, што жыць не хацелася. Асабіста мяне ў апошні дзень паказаў ужо так калаціла, што я не вытрымаў, выскачыў з залы і проста пайшоў у бар выпіць піўка. У выніку апошні блок наогул не глядзеў. Пазбаўце мяне ад снегападу з маркотнымі краявідамі, вераб’ёў, бомжападобных бабуль і дзядуль на мяжы смерці, піяніна, дзіцячага голасу за кадрам і проста забойчых казак. Адно і тое ж, ад мультфільма да мультфільма. Як жа маркотна жыць на свеце!!! Вядома, я не кажу пра ўсе працы, былі і нядрэнныя, якія мне спадабаліся, але іх адзінкі.

А наогул лепш паглядзець фільмы-прызёры еўрапейскіх фестываляў кароткаметражнай анімацыі. Там табе і дынаміка, і свежы погляд, і эксперымент, і яркая падача, і погляд у будучыню. Вядома, там таксама ёсць недахопы, напрыклад, засілле фармалізму, калі праблема высмактана з пальца. Але калі выбіраць паміж еўрапейскай і расійскай анімацыяй, думаю, адказваць не трэба. Я больш еўрапеец)

І яшчэ пасля фестывалю я знайшоў для сябе адно новае ненавіснае слоўца — «экранізацыя»))) Адкуль такая дзікая цікавасць да літаратуры? Няўжо сваіх думак ужо не засталося? Усё корпаемся ў пыльных старонках і спрабуем прысмактацца да чужога таленту. Але ў выніку літаратура застаецца літаратурай, і гэтыя занудныя закадравыя тэксты так і застаюцца літаратурай. Зусім не хочацца ў гэта ўнікаць у анімацыі, не для гэтага яна створаная. Няхай чытаюць свае вершы без анімацыі. Або візуалізуюць іх, але без слоў!

Паказвалі рэтраспектыву савецкай і ўкраінскай анімацыі — вось гэта былі найлепшыя моманты фестывалю! І калі паглядзець, наколькі цікавыя, жывыя, яркія вобразы былі тады, прычым большая частка — з УЛАСНАЙ ГАЛАВЫ. Я вельмі люблю савецкую анімацыю, асабліва 80-х гадоў, там былі проста геніяльныя рэчы. А яшчэ ў фае былі матэрыялы пра Аляксандра Фядулова — афігенны расійскі аніматар! Я якраз нядаўна пазнаёміўся з яго мультфільмамі. Большасць з іх памятаю з дзяцінства, а некаторыя раней не бачыў і быў проста ўражаны ідэямі і падачай.

Ну ладна… Ішло абмеркаванне прац, абмяркоўвалі сваіх калег і знаёмых студэнтаў, а таксама знаёмыя навучальныя ўстановы і студыі. Ладна. Своя тусоўка. Патусаваў сярод мэтраў анімацыі))) Галоўны мэтр, вядома, Нарштэйн, тут я нават не сумняваюся. Быў заўважаны Назараў, Максімаў, Пятроў (той самы, што «Стары і мора»), Тумеля і шмат іншых, каго ведаў і каго не пазнаваў у твар. Нарэшце пазнаёміўся ў Расіі са сваім земляком Міхаілам Тумелем, хаця абодва жывём у Мінску. Маладзец — падтрымлівае станоўчы імідж Беларусі 🙂 Пазнаёміўся са сваімі калегамі і нават сапернікамі, таксама дэбютантамі. Увесь фестываль правялі разам. Ды і пра доўгія алкагольныя вечары фестывалю, думаю, расказваць не трэба)

Галоўнае набыццё фестывалю для мяне — гэта важкі двухтомнік Юрыя Нарштэйна «Снег на траве», таго самага чалавека, які стварыў найвялікшыя мультфільмы ўсіх часоў і народаў — «Вожык у тумане» і «Казка казак». Кніжкі, да таго ж, каштавалі даволі прыстойна, і гэта яшчэ было танна ў параўнанні з цэнамі ў крамах. Купляў асабіста ў яго, нават узяў аўтограф з прысвячэннем 🙂

Цяпер кніга ляжыць каля ложка, і я рэгулярна яе пачытваю, натхняюся і задумваюся пра тонкія рэчы) Ды яшчэ і прыемна пахне друкарскай фарбай. Паралельна чытаю кнігу па драматургіі амерыканскага аўтара Р. Маккі «Гісторыя на мільён долараў» — вельмі грунтоўная і падрабязная кніга з усяго, што я чытаў на гэтую тэму. Але праблема ў тым, што ў Нарштэйна і Маккі прынцыпова розныя ўяўленні пра драматургію, і гэта ўводзіць мяне ў ступар. Супярэчаць адно аднаму. Але я згодны і з тым, і з другім)

І вось яшчэ пацешны выпадак з Суздаля. Быў апошні вечар — п’янка з нагоды закрыцця фестывалю. І мы з кампаніяй спантанна вырашылі пайсці ноччу пагуляць па Суздалі. Перабраліся праз раку па мосце і з цяжкасцю ўзабраліся на слізкую горку каля самага манастыра, які падобны да крамля, але не крэмль) Пабадзяўшыся некаторы час, мы ўжо вырашылі вяртацца тым жа шляхам і тут зноў перад намі тая самая горка. Але калі падняцца на яе яшчэ сяк-так было магчыма, то спусціцца было амаль нерэальна, хіба што з’ехаць з горкі. А гэтага асабліва не хацелася, бо не было на чым ехаць, ды і ўнізе была рака. Побач нейкая кампанія радасна каталася на шынах. Мае сябры неяк здолелі спусціцца, а я доўга не мог прыдумаць, на чым жа мне з’ехаць. І тут я ўспомніў пра цяжкую скрынку з вялікім Нарштэйнскім двухтомнікам, якая чыста выпадкова апынулася ў мяне ў руках і якую мне давялося цягаць за сабой усю прагулку. Трохі пакалебаўшыся, бо гэта здавалася амаль блюзнерствам, я ўрэшце вырашыў, што, напэўна, гэта лёс, сеў на бессмяротны двухтомнік з аўтографам Нарштэйна і памчаўся ўніз з горкі) Неверагоднае адчуванне! Слава богу, кнігі не пацярпелі, але сябры потым яшчэ дзіўна пыталіся на наступны дзень: ну як ты пакатаўся на Нарштэйне?

RELATED POSTS

Інтэрв’ю CGtalk.by

Мультфільм для дарослых. Інтэрв’ю з Генадзем Буто Анімацыйны фільм «Лядзяш» быў створаны як адзін з

Інтэрв’ю ў часопісе “Alovak”

Мастак-мультыплікатар Генадзь Буто: “Усе аніматары ў большасці сваёй – энтузіясты…” Калі мы шукалі першага героя

Інтэрв’ю для фестывалю нефільтраванага кіно

«Звышзадача любога мастака — «намацаць» межы мастацтва, выявіць яго прыроду і сутнасць, агаліць недамоўленае і нябачнае. Мастак выпрабоўвае гэтыя межы на трываласць. Межы зрушваюцца»

Animation NOW!

«Толькі харошыя людзі» Чым занятыя і пра што думаюць маладыя беларускія аніматары Юля Рудзіцкая і

Інтэрв’ю для Citycelebrity

Рэжысёр Генадзь Буто Рэдакцыя Citycelebrity звязалася з пераможцам фестывалю кароткаметражнага кіно і анімацыі «METERS/МЕТРЫ» (у

Артыкул у 34.magnet

Генадзь Буто Генадзь Буто належыць да рэдкага віду «беларускі аніматар». Зараз жыве ў Піцеры і

Інтэрв’ю ў T-Styl.info

Аўтар мульціка-жаху “Лядзяш” прэзентаваў сваю творчасць у Гродне 4 студзеня гарадзенцы пазнаёміліся з анімацыяй Генадзя

Інтэрв’ю «У фокусе»

Аніматары — гэта акторы, якіх ніхто не бачыць Ці ведаеце вы, што Санкт-Пецярбург — сучасная

Прэм’ера мультфільма «Фінік»

На мінулым тыдні наведаў прэм’еру поўнаметражнага мультфільма «Фінік» пра дамавікоў, у стварэнні якога я ўдзельнічаў у 2020 годзе ў якасці сторыбардыста (рэжысёра аніматыкаў).

Першая дзясятка фестываляў Too Big Drawing

Першыя дзесяць кінафестываляў, якія адабралі для паказу мой новы кароткаметражны эксперыментальны фільм Too Big Drawing. На двух з іх ён стаў фіналістам…

Экспэрымэнтальная анімацыя Генадзя Буто

Пачатак творчага шляху Генадзя Буто як эксперыментальнага аніматара бачыцца ў «Панараме» (2011). Вядома, хочацца капнуць глыбей і адзначыць, што візуальныя рашэнні і тэмы ранніх прац відавочна падводзілі аўтара да эксперыментальнай сцежкі.

Інтэрв’ю для Radiocult.by

Чаму творчыя людзі з’язджаюць з Беларусі? Беларуская анімацыя сёння, здаецца, не запатрабаваная. Таленавітыя маладыя аніматары

Рэцэнзія на Attempt#01, 156 Pigeons і 283 Frogs

У межах чарговага, ужо 23-га па ліку фестывалю BAFICI гледачы маюць магчымасць пазнаёміцца са спецыяльнай праграмай, прысвечанай Генадзь Буто — беларускаму кінематаграфісту, які прапануе падборку некалькіх сваіх кароткаметражных фільмаў.

Джон Зорн мне адмовіў

Вау! Джон Зорн не дазволіў выкарыстаць сваю музыку ў маім мультфільме «Лядзянец» (яму не спадабалася, што я парэзаў яе на кавалкі)…

Артыкул у METRO

Мультфільм-жах для антынаркатычнага праекта палохае бацькоў Сацыяльны анімацыйны фільм «Лядзяш» беларускага аніматара Генадзя Буто створаны

Два новыя праекты гатовыя

Ну вось, два зацяжныя праекты, якія ўвесь гэты год віселі нада мной цяжарам, нарэшце завершаныя!!! Кароткаметражны мультфільм «Лядзяш» гатовы ўжо як месяц. Гатовы і новы кліп для «Барто» (вось-вось выйдзе!) Ура!

Вынікі 2018-га

Пачаўся год вельмі бурна: працягвалася праца, якая пачалася яшчэ ў канцы 2017-га, — у якасці мастака-раскадроўшчыка над серыялам Kung Fu Panda студыі DreamWorks. Пра такі ўзровень я нават марыць не адважваўся! Першыя тры месяцы года былі цалкам запоўненыя неверагодна напружанай…